*Ellin ástin ađstađdenur og heimsend blóm*Snćdís Hjartardóttir
Ég er ekki alveg að standa mig í því að vera að blogga. Það er eins og og hafi bara komist yfir bloggfíknina mína um leið og ég stofnaði mína eigin síðu. Svo skoða þessa síðu hvort eð er svo fáir að ég veit eiginlega ekki fyrir hvern ég er að blogga annan en sjálfa mig. Sem er ágætt. En núna ætla ég að skrifa smá um ellina.
Það ersvoldið sem ég hef lært í þessu lífi og það er að ég ætla ALDREI að verða gömul kona á elliheimili. Nei ég ætla að láta svæfa mig. Ég vorkenni svo þessu fólki þó að ég elski það út af lífinu. Aumingja ættingjar þeirra koma að heimsækja fólkið sitt og kemur svo fram til mín með tárin í augunum og segir við mig "Ég þekki hana ekki, hún er svo ólík sjálfri sér" Hvað á ég að segja þá. "Já er það já hún er búin að vera mjög slöpp ég fer inn til hennar á eftir" Ég fer inn og get ekkert gert nema mesta lagi get ég gefið gömlu konunni að borða eða skipt á henni, sagt henni sögu, lesið fyrir hana jafnvel sungið fyrir hana. Nei það geri ég ekki þá myndi hún nú bara geispa golunni fyrir framan mig.
Svo fer líka eitt í taugarnar á mér. Það er að sumir aðstaðdendur halda að um leið og það er búið að fá pláss fyrir ættingjana sína þá er óþarfi að heimsækja það. Sumir fá einhvern til sín á hverjum degi en aðrir fá aldrei heimsóknir. Kannski heimsend blóm á afmælisdaginn. Nei nei það er ekkert verið að hafa fyrir því að koma með blómin nei nei best að hringja bara í Blómaval og láta þau senda blómin. Svona fólk hata ég. Eitt dæmi um daginn þá lést bestasta kona í heimi og það kom engin fyrr en langt eftir á. Hvað er að? Ég vorkenndi henni svo að ég var að hugsa um að klæða mig upp í dulargervi og segjast vera frænka hennar. Hvernig væri bara að sætta sig við að gamal fólk breytist alveg eins og við hin. Ég hef breyst síðan ég var í 10. bekk. Afhverju ætti þá ekki Sigga gamla að breytast frá því hún var 60 þangað til að hún væri 95 ára. Ef bara er hlustað á þetta gamla fólk þá er það svo skemmtilegt. Eitt lærði ég frá einni gamalli um daginn. Hún sagði mér að skirfa niður alla drauma sem að mig dreymir og geyma þá og lesa þá seinna. Þetta er besta hugmynd sem einhver hefur sagt mér í marga daga.
Ef að ég verð gömul á elliheimili þá ætla ég að taka manninn minn með mér og ef að hann verður farin þá ætla ég að eignast kærasta á elliheimilinu. Svo vill ég að maðurinn minn kyssi mig og knúsi þegar þess er þörf, rífi kjaft við lækna og hjúkrunarkonur fyrir mig, sitji yfir mér allan daginn og biðji fyrir mér og síðast en ekki síst elski mig út af lífinu. Vegna þess að ég mun gera þetta fyrir hann á móti. Ég veit ekkert sætar en gamalt fólk sem er búið að vera ástfangið í 60 ár. Hugsð ykkur svo finnst okkur ár og aldir þegar fólk er búið að vera saman í 4 ár. Eða á mínum mælikvarða 6 mánuðir vááá það er ekkert smá.
Næst skrifa ég kannski um helgina en ekki einhverjar elli pælingar. Ég veit að fólki finnst það skemmtilegra að lesa um helgian. En það skoða þessa hvort eð er svo fáir þannig að ég er kannski ekki að svíkja marga.
Love Snædís*
Það ersvoldið sem ég hef lært í þessu lífi og það er að ég ætla ALDREI að verða gömul kona á elliheimili. Nei ég ætla að láta svæfa mig. Ég vorkenni svo þessu fólki þó að ég elski það út af lífinu. Aumingja ættingjar þeirra koma að heimsækja fólkið sitt og kemur svo fram til mín með tárin í augunum og segir við mig "Ég þekki hana ekki, hún er svo ólík sjálfri sér" Hvað á ég að segja þá. "Já er það já hún er búin að vera mjög slöpp ég fer inn til hennar á eftir" Ég fer inn og get ekkert gert nema mesta lagi get ég gefið gömlu konunni að borða eða skipt á henni, sagt henni sögu, lesið fyrir hana jafnvel sungið fyrir hana. Nei það geri ég ekki þá myndi hún nú bara geispa golunni fyrir framan mig.
Svo fer líka eitt í taugarnar á mér. Það er að sumir aðstaðdendur halda að um leið og það er búið að fá pláss fyrir ættingjana sína þá er óþarfi að heimsækja það. Sumir fá einhvern til sín á hverjum degi en aðrir fá aldrei heimsóknir. Kannski heimsend blóm á afmælisdaginn. Nei nei það er ekkert verið að hafa fyrir því að koma með blómin nei nei best að hringja bara í Blómaval og láta þau senda blómin. Svona fólk hata ég. Eitt dæmi um daginn þá lést bestasta kona í heimi og það kom engin fyrr en langt eftir á. Hvað er að? Ég vorkenndi henni svo að ég var að hugsa um að klæða mig upp í dulargervi og segjast vera frænka hennar. Hvernig væri bara að sætta sig við að gamal fólk breytist alveg eins og við hin. Ég hef breyst síðan ég var í 10. bekk. Afhverju ætti þá ekki Sigga gamla að breytast frá því hún var 60 þangað til að hún væri 95 ára. Ef bara er hlustað á þetta gamla fólk þá er það svo skemmtilegt. Eitt lærði ég frá einni gamalli um daginn. Hún sagði mér að skirfa niður alla drauma sem að mig dreymir og geyma þá og lesa þá seinna. Þetta er besta hugmynd sem einhver hefur sagt mér í marga daga.
Ef að ég verð gömul á elliheimili þá ætla ég að taka manninn minn með mér og ef að hann verður farin þá ætla ég að eignast kærasta á elliheimilinu. Svo vill ég að maðurinn minn kyssi mig og knúsi þegar þess er þörf, rífi kjaft við lækna og hjúkrunarkonur fyrir mig, sitji yfir mér allan daginn og biðji fyrir mér og síðast en ekki síst elski mig út af lífinu. Vegna þess að ég mun gera þetta fyrir hann á móti. Ég veit ekkert sætar en gamalt fólk sem er búið að vera ástfangið í 60 ár. Hugsð ykkur svo finnst okkur ár og aldir þegar fólk er búið að vera saman í 4 ár. Eða á mínum mælikvarða 6 mánuðir vááá það er ekkert smá.
Næst skrifa ég kannski um helgina en ekki einhverjar elli pælingar. Ég veit að fólki finnst það skemmtilegra að lesa um helgian. En það skoða þessa hvort eð er svo fáir þannig að ég er kannski ekki að svíkja marga.
Love Snædís*
*Búin á ţví*Snćdís Hjartardóttir
Ég get svo svarið fyrir það að ég er búin á því eftir þessa helgi andlega og líkamlega. Þetta var aðeins of mikið fyrir mig. Ég er svo þreytt að ég get einu sinni ekki bloggað og ég veit ekkert hvað ég að blogga um að því að ég man ekki neitt. Þetta toppaði allt nema hverfis kvöldið mit, það ætla ég aldrei að toppa. Núna ætla ég að fara á AA fund og draga alla djamm vini mína með mér. Ég kýs sjálfa mig róna sunnudagsins ég var alein ráfandi um allan bæ. SMART.
Hitti gamla kærasta
Reifst/bullaði við einhverja píu í símanum sem ég veit ekkert hver er
Veit ekkert hvað var að henni
Skyldi ekki baun í bala
Afhverju ætli það hafi verið (Djók)
Var týnd
Var svo ónýtt að ég hafi ekki orku í það að tala
Þór talaði um að hafa bombað í mig WHAT
Týndist aftur (næst fer ég í bandi )
Ég og Þyri gerðum góðverk
Hjálpuðum Þór frá slagsmálum
Man mest lítið
Hefði átt að vera heima
Vinnu vesen
Eyrún að reyna að látta kæróin sinn halda framhjá
Frítt áfengi
Einn alaemelía
Öll í blóði
Drapst
Svaf allan daginn í dag
Vaknaði með skurð WHAT
Ekkert minni
Farin að sofa
Góða Nótt
Love Dís*
*Grenningarljósabekkur*Snćdís Hjartardóttir
Ef að ég væri uppfingakona þá myndi ég hanna ljósabekk sem myndi bæði grenna mig og tana mig. Hugsið ykkur hvað þetta væri sniðugt. Þú kæmir ekki bara út brún heldur líka með alveg þvílíkan body.
Mér datt þetta í hug áðan þegar ég fór í ljós, ég nefnilega keypti mér olíu sem á að gera mann enn brúnni en venjulega. En í staðinn svitnaru eins og svín. Ég get svo svarið fyrir það að mér leið eins og ég hefði verið að púla í ræktinni í fjóra tíma. Þá "gling" datt mér þetta í hug. En ef að ég myndi opna svona stofu þá myndi ég kalla hana An og Tan. En til þess að kúnnarnir mínir myndu ekki verða of grannir þá myndi ég hafa svona mælara inn í bekknum og ef að viðkomandi væri orðin of mjór þá myndi koma svona með stórum rauðum stöfum viðvörunar merki fyrir ofan þig. NEITUN Á GRENNINGU. Því ekki vil ég hafa kúnnan eins og mjóar krumpaðar leðurtöskur. Váá hvað ég væri með vinsæla ljósastofu það myndu allir koma til mín og Smart myndi fara á hausinn. Ég væri Svava í 17 ljósastofanna. Svo væri hægt að stilla ýmsar stillingar "stærri brjóst, stinnari rass, hliðarspik burt, bless bingó" Fyrsta sem ég ætla að gera á morgun er að hringja í einhvern uppfingamann og ræða þetta við hann og athuga hvernig hann tekur í þetta. Hann/hún myndi auðvita fá einhverja prósentu á hagnaðinum.
+
Love Dís*
*Fyrsta fćrslan*Snćdís Hjartardóttir
Loksins loksins er ég komin með mína eigin síðu. Ég var alveg komin með leið á að vera alltaf að blogga á "hópblogginu mínu". Þó að ég sé alls ekki hætt að blogga þar. Ég var bara að kæfa lesendur okkar á endalausum skrifum mínum. Þannig núna geta lesendur gleðikonu síðunar andað léttar og kannski farið að lesa eitthvað annað en röflið í mér. En ef hins vegar lesendunum sem líkaði skrif mín, þá ekki örvænta ég mun blogga hérna eins og óð kona í gríð og erg. Ég lofa samt ekki innihalds miklum færslum, meira svona bull í mér. Ég vona líka að ég skrifi ekki bara hérna inn á þegar ég er geðvond vegna þess að ég á það til að byrja að pikka á tölvuna þegar skapið hleypur í mig. Þá get ég verið sammála ykkur, sem finnst niðurdrepandi að glugga í bloggin mín. Ég vona að það verði allir obboslega duglegir að skrifa skoðanir sínar eftir að ég er búin að hamast á tölvunni kósveit við að rita nokkrar línur. Stundum er ekkert létt að blogga nei síður en svo, sérstaklega þegar ekkert merkilegt hefur drifiði á daga manns í marga daga í röð. Ekkert að blogga um. Þá koma punktafærslurnar alveg í hrönum. Eins og til dæmis núna ekkert að skrifa um. Þess vegna ætla ég að ljúka þessari færslu núna .
Love Dís*
Love Dís*